Νόσος Peyronie

ΝΟΣΟΣ PEYRONIE

Η νόσος Peyronie, η οποία προκαλεί κάμψη του πέους κατά την στύση, είναι γνωστή στον ιατρικό κόσμο εδώ και αρκετό καιρό. Υπάρχουν αναφορές στην επιστημονική βιβλιογραφία. Η πρώτη αναφορά ήταν από τον Fallopius, Ιταλό φοιτητή του Φλαμανδού ανατόμου Vesalius το 1561. Η πλήρης αναφορά σαν νόσο έγινε από τον François Gigot de LaPeyronie, χειρούργο στην βασιλική αυλή του Βασιλιά Louis XV, το 1743.

Ομοιότητες στον τρόπο με τον οποίο μεταβάλλεται ο ιστός μέσω της νόσου του Peyronie και της νόσου Dupuytren, σημείωσε αργότερα ο Sir James Paget.

Η πρώτη χειρουργική επέμβαση για τη θεραπεία της νόσου του Peyronie πραγματοποιήθηκε το 1882. Η απομάκρυνση της πλάκας και η εισαγωγή νέου ιστού εφαρμόστηκε για πρώτη φορά από τον Ο. S. Lowsley το 1943.

Η νόσος του Peyronie είναι μια καλοήθης ασθένεια η οποία εμφανίζεται κυρίως στους μεσήλικες άνδρες (ηλικίες 40-60). Ωστόσο, μπορεί να συμβεί και σε νεαρούς άνδρες.

Η νόσος του Peyronie είναι μια καλοήθης ασθένεια, που εμφανίζεται περίπου στο 5% όλων των ανδρών. Ονομάζεται συνήθως και «ανώμαλη κάμψη του πέους».

Είναι αλήθεια ότι η κάμψη του πέους είναι ένα σύνηθες σύμπτωμα της ασθένειας της νόσου Peyronie επίσης σοβαρή είναι και η μείωση του μήκους του πέους, τα σημαντικά προβλήματα στύσης, οι συρικνώσεις (το λεγόμενο φαινόμενο κλεψύδρας), οι θρόμβοι και άλλες σημαντικές βλάβες του πέους.

Οι περισσότεροι ασθενείς υποφέρουν από σημαντική απώλεια αυτοπεποίθησης από τις επιπτώσεις της νόσου, η οποία φυσικά έχει σοβαρές επιπτώσεις στη σεξουαλική τους ζωή. Η νόσος του Peyronie οδηγεί πάντα σε σημαντική ψυχολογική πίεση. Τα θέματα της σεξουαλικότητας και του συντονισμού με το/τη σύντροφό μας διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στη συνολική άποψη σχετικά με τη νόσο του Peyronie.

Η ακριβής αιτία της νόσου είναι ακόμα άγνωστη. Μέχρι και το 47% των ασθενών με νόσο Peyronie έχουν παρόμοιες ταυτόχρονες ασθένειες όπως η νόσος Dupuytren ή η νόσος του Ledderhose με σκλήρυνση στα χέρια και τα πόδια. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η νόσος Peyronie εμφανίζεται μετά από μια επέμβαση στην περιοχή της πυέλου, κυρίως μετά από ριζική προστατεκτομή. Ανοσολογικοί παράγοντες φαίνεται επίσης να διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο, οπότε η γενετική διάθεση είναι πιθανή.

ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΟ ΠΕΟΣ;

Τα πρώιμα στάδια της νόσου του Peyronie χαρακτηρίζονται από την εμφάνιση φλεγμονώδους αντίδρασης μεταξύ του ινώδους χιτώνα και των σηραγγωδών σωμάτων. Αυτή η φλεγμονή οδηγεί στο σχηματισμό αποθέσεων κολλαγόνου (σκληρών ινών) και μπορεί να οδηγήσει σε ουλώδη ίνωση (προσθήκη κολλαγόνου και σκλήρυνση) που μπορεί να περιέχει ασβέστιο και ονομάζεται πλάκα Peyronie.

Αυτές οι αλλαγές μπορούν να έχουν κυρίως τα ακόλουθα πιθανά συμπτώματα:

Ο στυτικός ιστός στην περιοχή όπου βρίσκεται αυτή η πλάκα δεν μπορεί πλέον να επεκταθεί πλήρως κατά τη διάρκεια της στύσης και έτσι αυτή η πλευρά του πέους είναι πιο κοντή από την υγιή πλευρά. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε κάμψη του πέους έως 90 ° κατά τη διάρκεια μιας στύσης. Στην αρχή της νόσου, όταν η στύση είναι ακόμα πολύ σκληρή, η μεγάλη πίεση στον ιστό μπορεί να οδηγήσει και σε σημαντικό πόνο.

Ανάλογα με το μέγεθός της, η πλάκα πιέζει τα αιμοφόρα αγγεία που απαιτούνται για μια μη-προβληματική στύση. Αυτό οδηγεί σε διαταραγμένο μηχανισμό φλεβικών βαλβίδων και συνεπώς σε μείωση της σκληρότητας στύσης.

Λόγω της αλλαγής, δεν είναι ασυνήθιστο να εμφανιστεί κάποια διαταραχή των πιέσεων κατά τη διάρκεια μιας στύσης, την οποία πρέπει τώρα να ξεπεράσει ο οργανισμός. Έτσι εμφανίζεται ένα αιμοδυναμικό πρόβλημα, το οποίο μπορεί να οδηγήσει σε υποτροπή ή αύξηση της στυτικής δυσλειτουργίας μετά από λίγο καιρό.

Πλάκες, που δε βρίσκονται μόνο σε ένα σημείο αλλά αναπτύσσονται κυκλικά γύρω από το πέος, οδηγούν σε συστολές του ινώδους χιτώνα. Το πέος φαίνεται πολύ λεπτό και σκληρό σε αυτό το σημείο, ενώ το υπόλοιπο σώμα του πέους εκπτύσσεται κανονικά και έτσι μπορεί να εμφανιστεί μια γωνίωση κατά την στύση.

Εάν η πλάκα είναι μεγάλη και εμφανίζει σε πολλά σημεία επασβεστωμένες σκληρύνσεις, η επιφάνεια του πέους μπορεί να μοιάζει με αλυσίδα με χάντρες. Αυτή η κατάσταση συχνά είναι πολύ δυσάρεστη και για τον ασθενή.

Μεγάλες πλάκες, που επηρεάζουν μεγάλο τμήμα του πέους, μπορούν μερικές φορές να οδηγήσουν σε σημαντική μείωση του μήκους του πέους.

Ανάλογα με τη θέση των πλακών, μπορεί να υπάρξει μείωση της αίσθησης στην βάλανο του πέους.

ΠΟΡΕΙΑ ΝΟΣΟΥ

Η ανάπτυξη της πλάκας δε θα σταματήσει. Η πλάκα δε θα συνεχίσει να αναπτύσσεται επειδή η ασθένεια εξακολουθεί να υπάρχει αλλά μόνο για καθαρά μηχανικούς λόγους. Σημαντικές δυνάμεις διατμήσεως εμφανίζονται κατά τη διάρκεια κάθε στύσης και κάθε σεξουαλικής επαφής στη μεταβατική ζώνη μεταξύ του ιστού της συμπαγούς πλάκας και του ελαστικού ινώδους χιτώνα.

Αυτό οδηγεί σε μικρές ρωγμές στην περιφέρια της πλάκας ή απευθείας μέσα σε αυτήν κατ’ επανάληψη, οι οποίες στη συνέχεια θεραπεύονται πάλι ως ουλές. Έτσι η πλάκα μεγαλώνει σιγά σιγά με την πάροδο του χρόνου, όπως η προσθήκη τούβλων σε τοίχο. Ανάλογα με το πώς εξελίσσεται η νόσος, αυτές οι διαδικασίες γήρανσης μπορούν ακόμη και να προκαλέσουν αλλαγή στην κατεύθυνση της κάμψης του πέους.

Η πλάκα της νόσου του Peyronie συνεχίζει να αναπτύσσεται σε όλη τη διάρκεια της ζωής του ασθενούς μέσω μηχανικής καταπόνησης. Η κάμψη ή η συστολή ή η μείωση θα αυξηθούν, θα γίνει πιο δύσκολη η στύση, θα προκύψει ανεπάρκεια του φλεβοαποφρακτικού μηχανισμού και αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα την πλήρη ανικανότητα.

Συνήθως, πολλά χρόνια περνούν πριν από μια τέτοια δραματική εξέλιξη των συμπτωμάτων, αλλά δυστυχώς όχι πάντα. Ανάλογα με τη θέση και το μέγεθος της αρχικής πλάκας, η ανικανότητα μπορεί να προκύψει μέσα σε λίγους μήνες ή ακόμα και σε λίγες εβδομάδες. Δυστυχώς, κανένας γιατρός δεν είναι σε θέση να το προβλέψει.

Όσο η πλάκα μεγαλώνει, τόσο περισσότερες δομές θα επηρεάσει και έτσι θα είναι πιο δύσκολο να αφαιρεθεί. Αυτό θα αυξήσει τον κίνδυνο μιας χειρουργικής επέμβασης.

Όσο μεγαλύτερη είναι η πλάκα, τόσο περισσότεροι περιορισμοί θα δημιουργηθούν στη φυσιολογική λειτουργία του πέους. Εάν η πλάκα υπάρχει για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, τότε δε θα είναι πλέον δυνατή η πλήρης αποκατάσταση τόσο της λειτουργίας όσο και του μήκους του πέους, ακόμα και στα χέρια ενός εξειδικευμένου χειρουργού.

ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

Είναι γεγονός ότι, η ιατρική επιστήμη εξακολουθεί δυσρυχώς να μην μπορεί να εφαρμόσει συντηρητική (μη χειρουργική) θεραπεία, που θα ήταν ικανή να αφαιρέσει την πλάκα ή ακόμα και να προκαλέσει μια αξιοσημείωτη αλλαγή τουλάχιστο στα συμπτώματα.

  1. Σχετικά με τις πιο συχνά χρησιμοποιούμενες συντηρητικές αγωγές για τη θεραπεία της νόσου του Peyronie, ξέρουμε τα εξής:
  2. Παράγωγο του παρα-αμινοβενζοϊκού οξέος (Ποτάμπα): <<δεν παρουσίασε αξιοσημείωτη επίδραση>>
  3. Η Βιταμίνη Ε: «δεν υπάρχει επιστημονική απόδειξη ότι η θεραπεία για τη νόσο του Peyronie με τη χρήση βιταμίνης Ε είναι ειδική για την νόσο»
  4. Ταμοξιφένη: «η χρήση της για τη νόσο του Peyronie δεν είναι ειδική. »
  5. Κολχικίνη: «Η χρήση κολχικίνης για τη νόσο του Peyronie δεν είναι ειδική. »
  6. Βεραπαμίλη: «Δεν μπορεί να αποδειχθεί καμία θετική επίδραση στη νόσο του Peyronie»

ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

Υπάρχουν τέσσερις διαφορετικές χειρουργικές τεχνικές για τη θεραπεία της νόσου του Peyronie.

1η τεχνική: Διάφορες παραλλαγές τεχνικών πτύχωσης κατά Nesbit ή Essed-Schröder

Ο Αμερικανός γιατρός R. Nesbit ανέπτυξε μια τεχνική πτύχωσης για τη διόρθωση της κάμψης του πέους τη δεκαετία του 1960. Λόγω της απλότητας της εκτέλεσης, αυτή η τεχνική αυτή απολάμβανε μεγάλη δημοτικότητα και δυστυχώς εξακολουθεί να είναι η βασική θεραπεία που εφαρμόζουν σχεδόν όλοι οι χειρουργοί.

Είναι τραγικό και δύσκολο να κατανοηθεί, όπως ακούγεται. Αυτή όμως είναι η θλιβερή πραγματικότητα: Για να ισιώσει το πέος, η πλάκα της νόσου Peyronie δεν αφαιρείται, αλλά μια πρόσθετη τεχνητή ουλή, που ονομάζεται ράμμα, δίκην σακούλας ή πορτοφολιού, δημιουργείται στην υγιή πλευρά (αντίθετη της κάμψης) του πέους, ώστε να κοντύνουν και οι δύο πλευρές εξίσου και έτσι να ισιώσει το πέος.

Το σύμπτωμα της κάμψης του πέους αντικαθίσταται ως εκ τούτου από το σύμπτωμα της σύντμησης του πέους με την ενδιαφέρουσα πεποίθηση ότι αυτή η σμίκρυνση θα ήταν πιο ευχάριστη για τον άνδρα από την κάμψη. Ανάλογα με το μέγεθος της αρχικής κάμψης, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι η μείωση στο μήκος του πέους σε στύση μέχρι και κατά 8 εκατοστά.

Καθώς η πλάκα της νόσου Peyronie δεν απομακρύνεται, μπορεί να συνεχίσει να αναπτύσσεται μηχανικά (όπως εξηγήσαμε) και να οδηγήσει ξανά σε υποτροπή της κάμψης μετά από κάποιο χρονικό διάστημα.

2η τεχνική: Κάθετες τομές στην πλάκα με επακόλουθη κάλυψη της βλάβης με ένα μόσχευμα σαφηνούς φλέβας ή με τεχνητό μόσχευμα.

Παρόλο που ένα μόσχευμα χρησιμοποιείται σε αυτή την τεχνική, με τομή στην πλάκα,η εστία της νόσου, ή ακόμη και μέρος της παραμένει στη θέση της και φυσικά μπορεί να συνεχίσει να αναπτύσσεται. Η κάμψη δεν είναι το πρόβλημα σε αυτή την περίπτωση (επειδή μπορεί σχεδόν πάντα να διορθωθεί), αλλά μάλλον η μη αναστρέψιμη στυτική διαταραχή που προκαλείται από την ασθένεια (πλάκα ν.Peyronie).

3η τεχνική: Τοποθέτηση μιας (συνήθως υδραυλικής) πεϊκής πρόθεσης.

Με αυτή την τεχνική εισάγεται μια τεχνητή πρόθεση στο πέος προκειμένου να μειωθούν τα συμπτώματα της πλάκας της νόσου Peyronie.

Τα αποτελέσματα αυτής της τεχνικής είναι τελικά και μη αναστρέψιμα, επειδή ο πραγματικός στυτικός ιστός καταστρέφεται ολοκληρωτικά με την εισαγωγή της πρόθεσης. Η αντλία που χρησιμοποιείται στη συνέχεια υποκαθιστά την κανονική λειτουργία στύσης.

Από επαγγελματική άποψη, μια πρόθεση πρέπει πάντα να χρησιμοποιηθεί ως απόλυτη τελευταία λύση σε περιπτώσεις σοβαρής ασθένειας Peyronie σε συνδυασμό με σοβαρές διαταραχές στύσης, που δεν ανταποκρίνονται πλέον στη φαρμακευτική αγωγή.

Μια πεϊκή πρόθεση δεν πρέπει ποτέ να εισαχθεί για να θεραπεύσει περιπτώσεις της νόσου του Peyronie χωρίς να συνυπάρχει στυτική δυσλειτουργία.

4η τεχνική (εφαρμόζεται στην εξειδικευμένη κλινική του Andrologymedgroup με πολυετή εμπειρία και εκτός Ελλάδας):

Αφαίρεση πλάκας νόσου Peyronie (εκτομή) και επακόλουθη ανασύσταση με χρήση ετερόλογου μοσχεύματος.

Χρησιμοποιώντας αυτή την σύγχρονη τεχνική οι ανατομικές δομές του πέους παρασκευάζονται με τη χρήση μικροχειρουργικής έτσι ώστε να είναι ορατά τα σηραγγώδη σώματα. Έχουμε λοιπόν την ευκαιρία να ανιχνεύσουμε όλες τις πιθανές δομές της πλάκας. Ταυτόχρονα, οι σημαντικές δομές προφυλάσσονται με τον προσήκοντα σεβασμό.

Χρησιμοποιώντας μικροχειρουργική, αφαιρούμε την πλάκα της νόσου Peyronie καθώς και τον συνοδευτικό ουλώδη ιστό για να αποκαταστήσουμε το αρχικό status quo πριν από την εμφάνιση της νόσου.

Ακολούθως, ανοικοδομούμε τα προσβεβλημένα τμήματα του ινώδους χιτώνα χρησιμοποιώντας μη τεχνητά υλικά (υψηλής ποιότητας μόσχευμα κολλαγόνου). Το κολλαγόνο είναι μία από τις βασικές ίνες του σώματος. Το σώμα το χρησιμοποιεί ως οικοδομικό υλικό, όπως τα τούβλα για την οικοδόμηση ενός σπιτιού. Έτσι μετατρέπεται πλήρως το κολλαγόνο σε φυσιολογικό ιστό της περιοχής χωρίς μεταβατική ζώνη, επομένως χωρίς ουλές.

Λόγω του βαθμού δυσκολίας που υπάρχει, αυτή η τεχνική μπορεί να εφαρμοστεί με ικανοποιητικά αποτελέσματα μόνο σε λίγες κλινικές στην Ευρώπη, οι οποίες διαθέτουν ιατρικό προσωπικό με επαρκή εμπειρία.

Δείτε το video

Ο χειρουργός ανδρολόγος, Δ/ντής του Andrology Med Group κύριος Θάνος Παλλαντζάς σε μια συζήτηση με την Πελίνα Θεοδοσίου σχετικά με τη χειρουργική αντιμετώπιση της νόσου περονί (νόσος του στραβού πέους).

 

Για οποιαδήποτε ερώτηση ή απορία σας είμαστε διαθέσιμοι να σας εξυπηρετήσουμε 24 ώρες την ημέρα 365 ημέρες το χρόνο. Μη διστάζετε , επικοινωνήστε μαζί μας τώρα!  210.72.39.153