Ογκολογική Ανδρολογία

ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΤΟΥ ΠΕΟΥΣ

 

Επιδημιολογία – αιτιολογικοί παράγοντες:

Ο καρκίνος του πέους είναι σπάνια κακοήθης πάθηση και ευθύνεται για το 0,3-0,6% όλων των καρκίνων στον άνδρα.

Ο χρόνιος ερεθισμός του σμήγματος πιστεύεται πως είναι ο κυριότερος αιτιολογικός παράγοντας του καρκίνου του πέους.

To σμήγμα αποτελείται από εκκρίσεις αδενίων της ακροποσθίας που αναμιγνύονται με εκκρίσεις του προστάτη, σπερματοδόχων κύστεως, βλέννης της ουρήθρας και αποφολιδούμενα κύτταρα.

H φίμωση ανευρίσκεται στο 25-75% των ασθενών με καρκίνο του πέους.

 

Κλινική εικόνα – Φυσική εξέλιξη:

Τα κλινικά σημεία στον καρκίνο του πέους ποικίλλουν από μια μικρή και συνήθως ανώδυνη βλάβη (ελκωτική ή εξωφυτική) μέχρι εκτεταμένης βλάβης που μπορεί να οδηγήσει σε αυτόματα μερικό ακρωτηριασμό του πέους. Η βλάβη μπορεί να εμφανισθεί σε οποιοδήποτε σημείο του πέους. Η εντόπιση κατά σειρά συχνότητας είναι: βάλανος 48%, ακροποσθία 21%, βάλανος και ακροποσθία 9%,βαλανοποσθική αύλακα 6%, σώμα πέους 2%.

Αρκετοί ασθενείς προσέρχονται παραπονούμενοι για φίμωση από πολύ καιρό ενώ μερικοί παραπονούνται για φίμωση που εμφανίσθηκε σε σύντομο χρονικό διάστημα και αυτό θα πρέπει να μας οδηγήσει στη σκέψη ότι πιθανόν να υποκρύπτεται καρκίνος.

Άλλα συμπτώματα μπορεί να είναι, ο κνησμός, αίσθημα καύσου, αιμορραγία από τη βλάβη και σε περιπτώσεις που η βλάβη εντοπίζεται κοντά στο έξω στόμιο της ουρήθρας μπορεί να υπάρχει και δυσουρία.

Στα αρχικά στάδια δεν υπάρχει πόνος και είναι και ένας λόγος που καθυστερεί ο ασθενής να ζητήσει ιατρική βοήθεια. Εάν η βλάβη παραμείνει χωρίς θεραπεία αυξάνεται συνήθως με αργό ρυθμό, με αποτέλεσμα τη διάβρωση της βαλάνου και σηραγγωδών σωμάτων και τέλος να εμφανισθεί μεγάλη αιμορραγία, συρίγγια ακόμη και επίσχεση ούρων.

Η διάγνωση δεν έχει δυσκολίες αρκεί να τη σκεφθεί κανείς και να την επιβεβαιώσει με τη βιοψία που γίνεται εύκολα στο ιατρείο χωρίς νάρκωση.

Διαφορική διάγνωση θα πρέπει να γίνει από κονδύλωμα, τραυματική εξέλκωση,και από τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα.

 

Εργαστηριακός έλεγχος:

To υπερηχογράφημα έχει χρησιμοποιηθεί για τον έλεγχο της πρωτοπαθούς εστίας και κυρίως για τους βουβωνικούς λεμφαδένες. Στην πρωτοπαθή εστία βοηθάει στον καθορισμό των χειρουργικών ορίων ώστε η τομή να γίνει 2 εκ. περιφερικότερα της βλάβης.

Η αξονική τομογραφία βοηθάει κυρίως για την εκτίμηση των βουβωνικών λεμφαδένων ενώ είναι περιορισμένη η χρήση της στην εκτίμηση της πρωτοπαθούς εστίας. Η εκτίμηση των λεμφαδένων στηρίζεται στο μέγεθος και όχι στη διαταραχή της αρχιτεκτονικής του αδένα.

Τέλος, η κυτταρολογική εξέταση των λεμφαδένων μετά από παρακέντηση με λεπτή βελόνη (FNA) βοηθάει στη διαφορική διάγνωση μεταξύ φλεγμονώδους βλάβης και μεταστατικής βλάβης.

 

ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ

Η χειρουργική θεραπεία φαίνεται να δίνει τα καλύτερα αποτελέσματα όσον αφορά την επιβίωση των ασθενών. Ανάλογα με την εντόπιση και το μέγεθος της βλάβης έχουμε τις εξής χειρουργικές επιλογές.

Α. Περιτομή – τοπική εκτομή

Μικρά νεοπλάσματα που εντοπίζονται στην ακροποσθία και δεν είναι διηθητικά αντιμετωπίζονται με περιτομή με την προϋπόθεση ότι η τομή θα γίνει σε υγιή όρια 2εκ. περιφερικότερα της βλάβης. 0 κίνδυνος υποτροπής μετά την περιτομή κυμαίνεται σύμφωνα με τη διεθνή βιβλιογραφία από 15% έως 30% 31. Επομένως οι ασθενείς που υποβάλλονται σε περιτομή να παρακολουθούνται τακτικά για τον κίνδυνο τοπικής υποτροπής. Σε επιλεγμένες περιπτώσεις μικρών βλαβών που εντοπίζονται στη βάλανο ή το σώμα του πέους μπορεί κανείς να αποφασίσει την τοπική εκτομή του όγκου αφού την ώρα της επέμβασης ληφθούν αρκετές βιοψίες από τα περιφερικά όρια ώστε να είναι σίγουρος ότι η εκτομή έγινε σε υγιείς ιστούς 3. Βασική προϋπόθεση για τέτοια επέμβαση αποτελεί η εγγύηση πως ο ασθενής θα παρακολουθείται συχνά ώστε σε περίπτωση υποτροπής να υποβληθεί έγκαιρα σε ριζική επέμβαση.

Β. Μερικός ακρωτηριασμός

Εφόσον η βλάβη εντοπίζεται στη βάλανο η στο περιφερικό τμήμα των σηραγγωδών σωμάτων ο μερικός ακρωτηριασμός αποτελεί τη θεραπεία εκλογής. Βασική αρχή της επέμβασης είναι να αφαιρείται ο όγκος και 1, 5-2 εκ. υγιούς ιστού περιφερικότερα της βλάβης αν και τελευταία πιστεύεται πως το 1 εκ. υγιούς ιστού περιφερικότερα της βλάβης είναι ασφαλές, και θα πρέπει το παραμένον τμήμα του πέους να έχει μήκος που να εξασφαλίζει στον ασθενή κατευθυνόμενη ούρηση σε όρθια θέση, σε ορισμένες δε περιπτώσεις και σεξουαλική επαφή.

 

Γ. Ολικός ακρωτηριασμός

Σε περιπτώσεις που η βλάβη είναι εκτεταμένη και καταλαμβάνει μεγάλο τμήμα των σηραγγωδών τμημάτων προς τη βάση του πέους τότε η θεραπεία εκλογής είναι ο ολικός ακρωτηριασμός.

 

Δ. Ακτινοθεραπεία:

Παρά το γεγονός ότι ο ακρωτηριασμός προσφέρει τα υψηλότερα ποσοστά επιτυχίας στον καρκίνο του πέους, εντούτοις το ψυχολογικό τραύμα του ασθενούς είναι πάρα πολύ μεγάλο. Για το λόγο αυτό, από πολλά χρόνια χρησιμοποιείται η ακτινοθεραπεία στην αντιμετώπιση του καρκίνου του πέους με καλά αποτελέσματα σε επιλεγμένες περιπτώσεις. Σήμερα χρησιμοποιούνται δύο είδη ακτινοθεραπείας:

Βραχυθεραπεία

Επιτυγχάνεται είτε με την εμφύτευση ραδιενεργών βελονών (ραδίου, ιριδίου, τανταλίου) εντός του όγκου είτε με επαφή ραδιενεργού υλικού με τον όγκο. Πιο συχνά χρησιμοποιείται η εμφύτευση ραδιενεργών βελονών επειδή είναι απλή και επιτρέπει την ομοιογενή χορήγηση 70Gy σε 5-7 ημέρες. Συνήθως στο μεγαλύτερο ποσοστό των ασθενών γίνεται καλά ανεκτή.

 

Εξωτερική ακτινοβολία

Συνήθως χρησιμοποιείται σε περιπτώσεις που δεν μπορεί να γίνει βραχυθεραπεία καθώς επίσης και ανακουφιστικά σε ανεγχείρητες περιπτώσεις. Απαιτεί ειδική συσκευή για την τοποθέτηση του πέους και βέβαια η διάρκεια είναι μεγάλη. Απαιτείται θεραπεία 6-7 εβδομάδων και συνολική δόση 65-70Gy. Πρέπει να γνωρίζουμε πως το καρκίνωμα εκ πλακωδών κυττάρων είναι ακτινοάντοχο και οι μεγάλες δόσεις που χρειάζονται συνοδεύονται από επιπλοκές

Laser

Τα τελευταία χρόνια στην αντιμετώπιση του καρκίνου του πέους χρησιμοποιούνται τα Laser. Για μικρά επιφανειακά νεοπλάσματα κατάλληλο είναι το Nd: YAGLaser. Προκαλεί καταστροφή του όγκου σε βάθος 3-5 χιλ. και μετά την απόπτωση της εσχάρας σε διάστημα 6-8 εβδομάδων αν και υπάρχει απώλεια ιστοΰ διατηρείται η ανατομία του πέους με πολύ μικρές αλλοιώσεις και το κοσμητικό αποτέλεσμα είναι πολύ καλό. Αν και τα αποτελέσματα κρίνονται ικανοποιητικά, απαιτείται ακόμη μεγάλο χρονικό διάστημα παρακολούθησης των ασθενών για να είμαστε σίγουροι για τα μακροχρόνια αποτελέσματα.

 

Ε. Χημειοθεραπεία

Η χημειοθεραπεία αποτελεί ένα επιπλέον όπλο στα χέρια του γιατρού για την αντιμετώπιση του καρκίνου του πέους, κυρίως για να αποφευχθεί ο μερικός ακρωτηριασμός με τα γνωστά ψυχοκοινωνικά προβλήματα

Από τις υπάρχουσες αναφορές φαίνεται πως η πλατινόλη, η μεθοτρεξάτη, και η βιμπλαστίνη είναι τα φάρμακα που έχουν δράση στον καρκίνο του πέους είτε ως μονοθεραπεία ή και σε συνδυασμούς.

Τα τελευταία χρόνια γίνεται συνδυασμός κυτταροστατικών και ιντερφερόνης με ενθαρρυντικά αποτελέσματα, χρειάζεται όμως μεγαλύτερος αριθμός ασθενών για να έχουμε σίγουρα αποτελέσματα.

 

Για οποιαδήποτε ερώτηση ή απορία σας είμαστε διαθέσιμοι να σας εξυπηρετήσουμε 24 ώρες την ημέρα 365 ημέρες το χρόνο. Μη διστάζετε , επικοινωνήστε μαζί μας τώρα!  210.72.39.153